انفعال اپوزیسیون در مقابل شجاعت فعالین داخل کشور - سروش مرادی

Video Description

سروش مرادی را در اینستاگرام دنبال کنید؛ https://www.instagram.com/soroush.moradi987/ در آستانه سالگرد آبان خونین، زخمی که همچنان بر پیکره حافظه جمعی ایرانیان تازه است، رویدادی در متروی تهران به وقوع پیوست که علی‌الظاهر تمام مؤلفه‌های لازم برای تبدیل شدن به یک جرقه سیاسی و کاتالیزور براندازی را دارا بود؛ حضور دو فرد با لباس ارتش ایران، برافراشتن پرچم شیر و خورشید و فریادهای صریح علیه رژیم تبهکار. اما واکنش جامعه، رسانه‌ها و بدنه‌ی اصلی اپوزیسیون به این کنش متهورانه، نه یک انفجار خشم یا امید، بلکه سکوتی سنگین، آمیخته با تردید و در بهترین حالت، تحسینی مجازی و گذرا بود. این سکوت و انجماد، نشانه‌ی آشکاری از بیماری مزمن «فرصت‌سوزی‌های پی‌درپی» در جبهه مخالفان است. حقیقت تلخ این است که در نبود یک تیم تاکتیکی و هوشمند در اطراف چهره‌ی محوری اپوزیسیون، یعنی شاهزاده رضا پهلوی، که توانایی پیش‌بینی فرصت‌ها و آماده‌سازی ذهنیت جامعه برای سناریوهای مختلف را داشته باشد، این فرصت‌سوزی‌ها با هزینه‌های گزاف انسانی ادامه خواهند داشت. برای پایان دادن به این خلأ مرگبار، فضای رسانه و مجازی باید چنان هماهنگ و چابک شود که بتواند فوراً مسائلی را که در داخل کشور پتانسیل تبدیل شدن به یک حرکت اعتراضی دارند، شناسایی، سازماندهی و هدایت کند. اما مانع اصلی، نوعی محافظه‌کاری فلج‌کننده است؛ ترسی موهوم از اینکه مبادا فراخوان بدهیم و مردم نیایند و شکست بخوریم. فعالین سیاسی باید این حقیقت را فریاد بزنند که ترس از شکستِ فراخوان، نباید مانع صدور فراخوان شود، زیرا سکوت و بی‌عملی، شکستی به مراتب سنگین‌تر و ویرانگرتر از عدم استقبال است. تداوم این انفعال، ریشه در یک معضل ساختاری در لایه‌های مدیریتی اپوزیسیون دارد؛ اینکه افرادی در اطراف شاهزاده رضا پهلوی و سایر کانون‌های قدرت اپوزیسیون، دچار آفتِ خودسانسوری شده و عملاً دست به بایکوت افرادی زده‌اند که پتانسیل گسترده‌ای در شبکه‌سازی و هماهنگ کردن اعتراضات دارند. این رویه‌ی حذف و طرد، تصادفی نیست، بلکه پروژه‌ای است که «صادراتی‌های رژیم» با مهارت تمام برای فلج کردن اپوزیسیون آغاز کردند. آن‌ها با نفوذ در صفوف مخالفان و استفاده از ابزار برچسب‌زنی و تهمت به افراد فعال و خوش‌فکر، باعث شدند تا این نیروهای مؤثر از فعالیت‌های حساس کنار گذاشته شوند و در نتیجه، اپوزیسیون تهی از خلاقیت، جسارت و استراتژی شود و به انفعال خفت‌باری که امروز در ماجرای مترو شاهد آن بودیم، برسد.