چرا بعضی از مردها مثل بچه‌ها رفتار میکنند؟ سندرم پیترپن

Video Description

سندرم پیتر پن اصطلاحی در روان‌شناسی عامه است که به افرادی اشاره می‌کند که مانند شخصیت پیتر پن نمی‌خواهند بزرگ شوند و از پذیرش مسئولیت‌های بزرگسالی گریزان‌اند. ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ :music by @incompetech_kmac Kevin MacLeod @ScottBuckley under Creative Commons Attribution: https://creativecommons.org/licenses/by/3.0 _______________________________________ اگر طراح هر کدام از طرح‌های استفاده شده در این ویدئو رو میشناسید یا خودتون طراح آثار هستید، به ما ایمیل بزنید تا اسمتون رو به عنوان طراح اعلام کنیم. If you own any of the arts that we used in this video, or you know the artist of any of them, please contact us via email to give you the credit. [email protected] چرا بعضی مردها مثل بچه‌ها رفتار میکنند؟ چرا بعضی مردها بچه‌گانه رفتار میکنند؟ دوستان سلام به دیپ استوریز خوش اومدید. تا حالا شده یک مرد رو ببینید که رفتارهاش بیشتر شبیه به بچه‌ها باشه تا یک مرد بزرگ؟ مثلا وقتی اسباب‌بازی میبینه مثل بچه‌ها ذوق میکنه یا از مسئولیتهای مهم فراریه. شاید در اطرافتون یک مردی باشه که هیچ چیز رو جدی نمیگیره ، اصلا دوست نداره بزرگ شه و انگار بزرگ شدن رو گذاشته برای یک روزِ دیگه. این اتفاق فقط یک شوخی یا یک ویژگی‌ِ شخصیتی نیست. پشت این رفتار یک پدیده‌ی روانشناختی جالب وجود داره. پدیده‌ای که از دلِ یک داستان قدیمی میاد. یک پدیده‌ی رفتاری معروف به سندرمِ پیتر پن. قبل از اینکه با سندرمش آشنا بشیم ، بریم و داستانش رو بشنویم: بخش اول: ماجرای پیتر پن شخصیتِ پیتر پن یک شخصیت خیالیه. در داستانهای زیادی هم حضور داشته. این شخصیت برای اولین بار توسط یک نویسنده‌ی اسکاتلندی به اسمِ جیمز بری در سال 1901 میلادی متولد میشه. پیتر پن یک پسربچه ست که نمیخواد بزرگ شه. اون عاشقِ دنیایِ کودکیه. دنیایی که هیچ گناهی درش نیست، کاملا معصومیت داره، کاملا لذت بخشه و هیچ مسئولیت مهمی براش وجود نداره. پیتر پن برای اینکه همیشه بچه بمونه به همراهِ یک پری به اسمِ تینکربِل به سرزمینی میره به اسمِ نِوِرلند. این سرزمین یک جهانِ رویایی بود و آدمها و موجودات عجیبی هم توش زندگی میکردند. پیترپن عاشقِ این دنیای رویایی میشه و خودش هم رهبریِ بچه‌ها در نورلند رو بر عهده میگیره. والت دیزنی یک فیلمی داره که از روی همین داستانِ پیتر پن ساخته شده. کلِ این فیلم خیلی شیرین و کودکانه‌ست ولی داستانِ اصلی به شیرینیِ فیلمِ والت دیزینی نیست. در نسخه‌ی اصلی، پیتر پن خونه‌شون رو ترک میکنه به امید که هیچوقت پیر نشه و همیشه بچه بمونه. اون به نِوِرلند یا همون (ناکجاآباد) میره . معتقده که مادرش همیشه پنجره خونه رو باز میذاره. چون آغوشِ مادر همیشه برای پیتر پن بازه و مادر امیدواره که یک روزی پسرش دوباره برگرده. به همین دلیل پنجره خونه رو باز میذاره. پیتر پن به قدری از محبتِ مادرش خیالش راحته، که سالیانِ دراز در همون سرزمین رویایی بدون هیچ ترسی زندگی میکنه. اون با پرنده‌ها بازی میکنه و روزهای خوشی رو میگذرونه. اون مطمئنه که دنیای واقعی همیشه یک جایی واسش داره. برای همین جهانِ رویایی رو خیلی جدی‌تر از جهانِ واقعی در نظر میگیره. سالها میگذره و پیتر پن از عشق و حال و لذت و کودکی کردن خسته میشه . بعدشم تصمیم میگیره به دنیای واقعی برگرده. اون قصد داشت دوباره با مادرش زندگی کنه. پرواز میکنه و به سمتِ خونشون میره. از دور میبینیه که هنوز پنجره‌ی خونه بازه. بسیار خوشحال میشه. اما در کمال ناباوری ، از پشتِ همون پنجره‌ی باز ، میبینه که مادرش یک بچه‌ی دیگه‌ای رو در آغوش کشیده. پیتر پن متوجه میشه که مادر یک عشقِ جدید رو جایگزین پیترپن کرده. چیزیکه ما در ورژنِ دیزنی نمیبینیم. داستان اصلیِ پیتر پن غم‌انگیزتر از چیزی بود که دیزنی به ما گفته! ما قبلا در کانالِ دیپ پادکست زندگینامه والت دیزنی رو تعریف کردیم. والت دیزنی عاشقِ داستانهای کودکانه‌ی قدیمی بود ولی خودشم میدونست که این داستانها نکاتِ تاریکی دارن. دیزنی برای اینکه قصه‌های قدیمی رو برای بچه قشنگ کنه، معمولا آخر داستانها رو تغییر میداد و فیلم رو با یک پایان خوش تموم میکرد. چیزی که معمولا در ورژنهای اصلی داستان وجود نداشت. من لینک زندگینامه والت دیزنی رو این بالا خدمتتون میذارم اگر دوست داشتید حتما تماشا کنید. اما اینکه چی شد آقای جیمز بری تصمیم گرفت داستانِ پیتر پن رو بنویسه، ماجرای جالبی داره. یعنی اتفاقی در زندگی واقعی ایشون رو رخ داد و همین داستانِ واقعی باعث شد جیمز بری، شخصیت پیتر پن رو خلق کنه. جیمز بری نهمین و آخرین بچه در یک خانواده بافنده در اسکاتلند بود. اون تنها شش سال داشت که برادرِ بزرگترش دیوید بر اثر یک حادثه‌ای کشته میشه. دیوید چهارده ساله‌ش بود و فرزندِ محبوب خانواده به حساب میومد. همین قضیه اونقدر خانواده رو آشفته کرد که نویسنده داستان یعنی جمیز بری از اون روز به بعد دیگه هیچ محبتی از پدر و مادرش ندید. مادر به خاطرِ مرگِ فرزند افسردگی شدید گرفت بعد هم از لحاظ روانی دچار مشکل شد. مادر گاهی اوقات جیمز بری رو به جای فرزندِ مرده‌ش اشتباه میگرفت. حتی وقتیکه جیمز بری بزرگ شد و یک مردِ قوی هیکل شد، باز هم مادر جیمز بری رو به جای فرزندِ مرده‌ش اشتباه میگرفت. انگار که پسرِ بزرگش هیچوقت نمرده و همیشه زنده‌ست و در ذهنِ مادرش همچنان یک بچه باقی مونده. اما نویسنده داستانِ ما جدا از مرگِ برادرش یک تجربه دیگه هم داشت که این تجربه در خلقِ شخصیت پیتر پن بی تاثیر نبود. آقای جیمز بری با یک زوجی آشنا میشه که اینا سه تا پسر داشتند. رابطه‌ی جیمز بری با این زوجِ جوون خیلی صمیمی بود انگار که به طورِ غیر رسمی بخشی از این خانواده میشد. جیمز بری علاقهِ زیادی به پسرِ بزرگِ خانواده داشت. اسمِ این پسر بزرگ، پیتر بود. پیتر لولین. کسیکه بعدها الهام بخشِ شخصیتِ پیتر پن شد.